17 Nisan 2017 Pazartesi

0

Me Before You


Sadece denk gelerek izledim filmi, öncesinde konusunu, oyuncularını hiçbir şeyi bilmiyordum. Neyse ki, iyi filme denk gelme yönüm iyidir, bu da şansıma güzel çıkanlardan ^-^ İşte evrendeki bütün şanslarımı film izlerken harcıyorum, sonra ortalıkta "ya benim hiçbir işim neden yolunda gitmiyor" diye zırlıyorum. Tamam zırlamıyorum, daha çok kendimle dalga geçme evresindeyim ^-^

2016 yılında çıkan film bir roman uyarlaması. IMDb puanı da (şu an için): 7.4
Konusu ise şöyle: Lou Clark garson olarak çalışmaktadır ancak işten çıkarılmıştır. Bunun üzerine yeni bir iş aramaya girer ve bulur, felçli olan birine bakıcılık yapacaktır. Bakacağı kişiyi yaşlı biri olarak düşünürken ters köşe olur. Will Treynor, bir motor kazasında felç kalmıştır. Başlarda oldukça huysuz davranmaktadır Will. Ancak zamanla iletişimleri değişecek, bu süreçte Lou Clark, kendini bulacaktır.



Konunun klişe olduğunun farkındayım, karakterler ilginç değil. İşleyiş ilginç değil. Ancak ilginç bir şekilde klişeleşmiyor, bunun da ötesinde bayağılaşmıyor. Hatta şöyle söyleyeyim, klasik olan olsun ve Will o sandalyeden kalksın diye çok bekledim. Ancak öyle olmadı.

Hatta uyarayım ki, sonu mutlu biten filmlerden değil. 

Will aşkı bulsa da kafasına koyduğunu yapmaktan vazgeçmiyor. Hiçbir şey onu "sonundan" geri koyamıyor. Bu doğrultuda Clark üzülüyor, acı çekiyor ancak bu da onun evrilmesine giden yol. Bunları da gerçekten yaşamalıydı. Böylece ne yapmak istediğine karar verecek daha da önemlisi çok sağlam bir hayat tecrübesiyle yoluna devam edecektir.

Tabii filmin eleştirilecek yönü de çok, Clark'ın yedi yıllık sevgilisine yapılan hiiç etik değildi ancak, bu Will ve Clark'ın hikayesi olduğundan diğer karakterlerin bir önemi, derinliği yok. Bu da eleştireceğim  noktayı daha da çok arttırıyor, neden sadece Will ve Clark?



Durum hikayesinden çok olay hikayesine yakın bir film. Bu doğrultuda karakterlerimiz hakkında çok fazla bir şey öğrenemiyoruz, önceki hayatları hakkında pek bir şey verilmiyor. Ciddiyim, "Will çok yakışıklıydı, yaşamayı severdi işte ama elim kaza :///" ve "Clark, hayat dolu genç kızımız, Will'i hayata bağlamaya çalışacak, çok fakir ama modaya meraklı"dan öteye gitmemiş. Ha bir de olmazsa olmazımız, evlenen eski sevgili var. Yani ben de derin psikolojik tahliller yapın demiyorum ancak protagonistlerin üzerine biraz daha gidilmeliydi bence. Canımız, ciğerimiz Will'i biraz daha tanısaydık fena olmazdı bence?

Bununla birlikte İngiltere kırsalının muhteşem manzaraları için bile izlenir. Ayol ne güzel yerde yaşıyorsunuz ya <3 Filmin pastel - soft renklerine bayıldığımı söylemeden geçemeyeceğim. (Ancak Clark'ın kaşlarını az biraz inceltseydiniz fena olmazdı sanki?)

Toparlayacak olursam, klişe ama bayağı olmayan, bir fikri olan ama bunu gözümüze gözümüze sokmayan "çıtır çerezlik" bir film olmuştur. Kendilerini sevdim ancak tekrar izler miyim? Pek sanmıyorum. İzleyin ama, muhteşem manzaralar var, pişman olmazsınız ^-^ 

9 Nisan 2017 Pazar

0

Batman #16 - 20: I am Bane



Yayınlandığı Tarih: 01.02.2017 - 05.04.2017
İçerdiği Sayılar: Batman #16 - 20
Hikaye: I am Bane
Yazar:Tom King
Çizer: David Finch
Yayıncı: DC Comics

Bane'i I am Suicide'da görmüştük. Sağolsun Tom King psikolojik göndermelerden gönderme beğendirmiş, Freud denizinde yüzdürmüştü. Daha sonra I am Bane'e geçilmedi, iki sayılık bir geçiş hikâyesi yayınlandı, burada da Catwoman'ın cinayetlerinin arka planını öğrenmiştik. Şimdi odak noktası, Bane'de! Yarasayı Kıran Adam olmak kolay değil tabii, öyle bir arc yeterli gelmiyor. Psycho-Pirate ile kendini "temizlediğine" inanan Bane, bu sefer de Batman'in oluşturduğu timden, Catwoman tarafından kırıldı. Hem ruhani hem de fiziksel olarak kırılan Bane, Venom'a geri döndü ve de Batman'in peşinde.

Hikayeyi okuyanlar bu kısmı atlayabilir.


Spoiler Bölgesi

Psycho-Pirate, Arkham Asylum'da tutuluyor. Bane oldukça yaklaşmış durumda, Arkham'a adam sokabilmiş. Durumun ciddiyetinde olan Bruce, Yarasa Ailesi'ni topluyor. Onlara Bane'in Gotham'a geldiğini söylüyor. Ancak Claire'ın iyileşebilmesi için beş güne, yani beş seansa ihtiyacı var. Bruce, bizimkilere bu işten uzak durmalarını söylüyor ve o gece Claire'ı Arkham'a götürmek için kızı Batcave'e indiriyor ki ne görsün: Damian, Dick ve Jason asılmış. Üzerlerinde de "I am Bane" yazıyor hem de.

Tabii ki ölmemişler, Batman üçünü alıp, Fortress of Solitude'a götürüp uyur vaziyette Superman'e emanet ediyor. İkinci günde Alfred, Jeremiah Arkham'ın kılığına girerek, Claire'ı içeri sokuyor ve ikinci seans da gerçekleşiyor. Bu arada yıkık yetimhanenin orada, kılık değiştirmiş Selina'yı ve Bane'in yaveri Bird'ü görüyoruz. Selina'yı vuruyor. Bane'in timi Gordon ve Thomas Duke'u da esir alıyor. Derkeen, Bane de Batman'e gözüküyor.

Psycho-Pirate'a karşı, Selina'yı, Tiger'ı Gordon'u ve Duke'u teklif ediyor. Batman tabii ki reddediyor ve ikisinin köken hikayelerinin bir nevi karşılaştırmasını görüyoruz. Sonra savaşmaya başlıyorlar, Batman yenilmiş gibi yaparken aslında Selina'ya zaman kazandırıyormuş, bizimkileri salmış; Bird'ü, Zombie'yi Trogg'u tersten asıp üzerine de "I am Cat" yazmış çılgın kadın. (asdsdfghjkl) Bane de Arkham'a yol alıyor tabii.

Bane'i Maximillian Zeus karşılıyor. Bane Batman'e ulaşana kadar bir villain ordusuyla karşılaşıyor, Batman eğer Bane'i canlı getirirlerse onlara güzel şeyler vadetmiş. Alfred de Bruce'a köpürüyor, aklın yerinde mi sen diye. Ancak Bane yaklaşıyor, ve Batman'e ulaşıyor. Biz de son sayıya gidiyoruz.

Bane ve Batman'in final karşılaşması gerçekleşiyor, Bane Batman'e, onu bunun son olduğunu söylüyor. Batman de "Yıllar her gece bunu duyuyorum." diyor. Bane de "ama ölmedin çünkü seni kurtardılar değil mi?" diyor. Sonra işte tehditler geliyor, işte "senden sonra uşağını, polisi, Robin'lerini öldüreceğim"ler filan. Batman bayağı haşat olsa da "Ama unutuyorsun, Ben Batman'im" diyerek kalkıyor ve zaferi kazanan oluyor. Tabii bunlar olurken Batman'in bir anlamda ne olduğunun sorgulanmasını görüyor, I am Gotham hikayesine, Bruce'un ailesinin öldüğü geceye dönüyoruz.


Değerlendirme

Tom King Batman'ini sevenler ve sevmeyenler olarak ikiye ayrıldık resmen. Yer yer eleştirsem de ben seven taraftayım. Tom King neyi ne kadar vereceğini bilen bir yazar, yeri geldiğinde tam olarak fanboylara / fangirllere göz kırpıyor, yeri geldiğinde de istediği noktayı başarılı bir şekilde revize edebiliyor. Hatta bunu genellikle beraber yapıyor, aksiyonun dinamiğini kurabiliyor. Ancak tam da bu sebeplerden ötürü "aptalca" bulan da çok. (Kalbimi kırıyorsunuz gençler) Mesela bu kadar çok eski kötü cameosu yapmasını ticari kaygılarla yaptığını düşünenler var, aslında bunu kendisi de açıklamıştı: Kendisi zaten bir Batman hayranı olduğu için bir nevi yine kendisini tatmin ediyor, öte yandan da kankası Scott Snyder'la kapışıyor. (asdfghjk evet ben yine cıvımaya başladığıma göre asıl konumuza dönelim)

Bane ismi geçince pek çok kişinin beklentisi çok yükseliyor sanırım. Tom King, I am Suicide'da karakterizasyonu yapmaya başlamıştı, burada da son noktayı koymuş. Kökenini eğip bükerek Bruce'un bir farklı versiyonu haline getirmiş. "Sosyal faktörler"in insan üzerinde nasıl etkili olduğunu göstermiş. Klasik bir detaylandırma.

Bu beş sayı aslında oldukça doluydu. Direkt göndermeleri sayayım ben, (iki gönderme var ki onlara sonra geniş geniş değineceğim) 17. sayıda "Lower Gotham, Nolan Alley" ile Graham Nolan'a, "Arkham Asylum, Morrison Hall" ile Grant Morrison'a, "Arkham Asylum, McKean Clock Tower" ile Dave McKean'a gönderme vardı. 18. sayıda Bane ve Bruce'un kökenleri karşılaştırılırken, Bruce'un ağaç tekmeleme sahnesi birebir Year One'dan alınmıştı.

19. Sayıda Bane, Arkham'a giderken bir nevi kendi Arkham Asylum'unu yaşayacak diye düşündüm (A Serious House on Serious Earth'den bahsediyorum - ki 17. sayıda hem Grant Morrison'a hem Dave McKean'a gönderme yapılmış olması teorimi biraz destekliyor) Burası yeri değil çok dağıtmak istemiyorum ancak, en amiyane tabirle Arkham Asylum, iki durumu ele alıyordu. Birincisi, Batman bir bakıma kendi korkularını sorguluyordu, ikincisi Batman'in kendini bulmasını konu alıyordu; ya da şöyle söyleyeyim, en temel noktada Arkham'a ait olmaktan korkan Batman'in yaptıklarının akılcılığını sorguluyordu. Tımarhaneyi ele geçiren suçluların Batman'i yönlendirmesini baz alıyordu.

Bu bir noktada bizim arc'ımızın temeline bakıyor, tımarhaneyi devralan Batman'in, Bane'i yönlendirip "onu bulmasını" sağlıyor. İşte bu çok hoş bir ayrıntı. Bane, Batman'i sorguluyor, önceki hikayelere de göz kırparak "çevrendeki herkes öldü, ve senin ilk ölümün benim elimden olacak sonra sevdiğin herkesi öldüreceğimi ardından da bu şehri yakacağım" diyor. Bane'in mizantropist yönü öne çıkarılırken, Batman mitosunda oldukça aşina olduğumuz kelimeler olan, olmadığı "intikamcı" kimliğinden ve sağlamaya çalıştığı "adalet" gibi kavramlardan da uzaklaşıyor; sadece Gotham Girl'e yardım etmek istediği veriliyor. Yani bir nevi Bane, Batman'in bu kadar saf bir amaç doğrultusunda hareket etmesini sorguluyor.

Tabii Tom King kafasında sadece Batman'i saf olarak konumlandırmıyor, Bane'in altyapısını veriyordu. Şöyle ki, 19. sayıda Bane'i Maximillian Zeus karşılıyordu. Mutlaka fark etmişsinizdir, Dante Alighieri'nin, İlahi Komedya'sından bir kısmı seslendiriyordu:


Adettendir, İlahi Komedya'dan bahsedeyim biraz. Eser, alegorik yapıda, Dante'nin çıktığı yedi günlük bir yolculuğu ele alıyor. "Karanlık Orman"da ne yapacağını bilemeyen Dante'nin karşısına Vergilius çıkar ve Cehennem, Araf ve Cennet'e olan yolculuğu başlar. Bizi ilgilendiren kısımsa Maximillian'ın okuduğu kısım; Inferno (Cehennem)

“Through me you pass into the city of woe: 
Through me you pass into eternal pain: 
Through me among the people lost for aye.

Justice the founder of my fabric moved: 
To rear me was the task of Power divine, 
Supremest Wisdom, and primeval Love. 

Before me things create were none, save things 
Eternal, and eternal I endure. 
All hope abandon, ye who enter here.”

Bu kısım, Cehennem'in üçüncü kantosunda (Vestibule of Hell) yer alıyor, Türkçesi de şöyle (1):

“Buradan gidilir acılar kentine,
buradan gidilir bitmek bilmeyen acıya,
buradan gidilir yitmiş insanlar arasına.

Adalet yol gösterdi ulu rabbime,
kutsal güç, yüce bilgelik, ilk sevgi
yarattı beni.

Benden önce her şey sonsuzdu; 
sonsuza dek süreceğim ben de.
İçeri girenler, dışarıda bırakın her umudu.”

Sayının sonunda Maxie Zeus, kapanışı William Blake'in (Dante'nin İlahi Komedya'sına dair çalışmaları bulunan ressam ve şair) "Cennet ve Cehennemin Evliliği" ile yapmış:



Rintrah roars and shakes his fires in the burden'd air;
Hungry clouds swag on the deep

Once meek, and in a perilous path,
The just man kept his course along
The vale of death.
Roses are planted where thorns grow.
And on the barren heath
Sing the honey bees.

Then the perilous path was planted:
And a river, and a spring
On every cliff and tomb;
And on the bleached bones
Red clay brought forth.

Till the villain left the paths of ease,
To walk in perilous paths, and drive
The just man into barren climes.

Now the sneaking serpent walks
In mild humility.
And the just man rages in the wilds
Where lions roam.

Cennet ve Cehennemin Evliliği'nin Türkçesi (2):

Kükrer Rintrah ve savurur ateşlerini kasvetli havada,
Derinlerde sürüklenir aç bulutlar.

Uysaldı eskiden ve adil insan,
Tuttu ölüm vadisi boyunca
Tehlikeli bir patikanın yolunu.
Güller dikilir çalıların arasına,
Ve kıraç fundalıkta
Vızıldar bal arıları

O tehlikeli patika yapıldı sonra, 
Ve bir ırmak ve bir pınar
Her uçuruma, her mezara, 
Ve kızıl balçıkla sıvandı
Ağarmış kemiklerin üzeri.

Kötü adam terk edene dek kolaylığın patikalarını,
Tehlikeli yollarda yürümek ve sürmek uğruna
Çorak iklimlere adil insanı.

Az bulunur bir tevazuyla
Sinsice ilerliyor şimdi yılan
Ve aslanların dolaştığı diyarlarda
Öfkeden kuduruyor adil insan

Şimdi elimizde olan şeyler şunlar;

İlahi Komedya'da, "Karanlık Orman" aklın çelindiği ve ahlak kurallarının önemsenmediği bir dönemi simgeliyor, Yine İlahi Komedya'da, "Aslan" şiddeti simgeliyor. Bu doğrultuda Arkham Asylum, cehennem olarak niteleniyor (özellikle "İçeri girenler, dışarıda bırakın her umudu" bu bağlamda çok etkileyici - Dante'nin tasvir ettiği cehennemse katmanlardan oluşuyor) Bane'i de "Aslan" yani "Şiddet olarak ele almamız yanlış olmayacaktır.

Tabii Maxie Zeus'un,  William Blake'in eseriyle kapanış yapması, sadece Bane'i Aslan / Şiddet olarak görmemiz için değil, başka şeylere işaret edilmesi için de koyulmuş. Kitaptan bir alıntı yapmam durumu, benim yapamayacağım kadar açıklığa kavuşturacaktır:

"Karşıtlıklar yoksa ilerleme olmaz. Çekim ve  İtim, Akıl ve Enerji, Aşk ve Nefret, insan varoluşu için gereklidir. Bu karşıtlıklardan dinin 'iyi' ve 'kötü' dediği ortaya çıkar. İyi edilgendir, Akıl'a boyun eğer. Kötü, Enerji'den doğan ve etkin olandır. İyi Cennettir. Kötü Cehennem."

Batman akılcıdır, edilgendir (Blake'e göre "Arzu" kısıtlanınca insan edilgen hâle gelir - Batman edilgendir çünkü arzularını kısıtlamakta); yani iyidir. Oysa Bane şiddettir, dolayısıyla motivasyonu enerjiye dayalıdır. Enerji sonsuz hazdır (Burada şiddeti temsil eden Bane'e haz veren şeyin, güç olduğunu kabul edersek Venom da o hazzın dinamiklerinden oluveriyor bu denkleme göre)

Benim çıkarımlarıma göre bu iki eserin verilmesiyle, Tom King'in kafasındaki Batman evreninde, Batman ve Bane'in durumları konumlandırılmış, en nihayetinde de birbirinden bağımsız iki güç olamayacağı ortaya konmuş.

Toparlayacak olursak artık, I am Bane ilginç bir hikaye oldu. Batman'in kökenine yeniden göz gezdirdiğimiz, onun imkansızı gören değil de, kimsenin görmediği olanakları gören biri olduğunu, bu yüzden Batman olduğunu, niyetinde "salt" veya "saf" iyi olabildiğini gördük. Bane'e gelecek olursak, her ne kadar Bruce yaklaştırılsa da alt metinlerle karakterin hiç olmadığı kadar doldurulduğunu düşünüyorum. Yani bu arc, belki ilk okumada değil ancak üzerine düşününce gayet iyi bir hâl alıyor
Puan: 9 / 10

1)Burada not düşmek istediğim birkaç nokta var; Tabii ki bu çeviri bana ait değil. Ben yazıyı yazarken elimdeki kitaptan yararlandım; Oğlak Yayınları - Rekin Teksoy çevirisi. (Ayrıca Divine Comedy olarak okuduysanız fark etmişsinizdir, "Through me you pass into the city of woe(...)" bu kısım İtalyancadan İngilizceye çeviride bir takım varyasyonlar içeriyor. Konumuzla ilgili olaraksa, Tom King'in neden bunu aldığını bilemiyorum)

2) Cennet ve Cehennemin Evliliği, (The Marriage of Heaven and Hell, 1790) ben yine elimdeki kitaptan faydalandım. Yani Altıkırkbeş basımını kullandım. Ben yıllaar önce Kadıköy Akmar'da bir yerden almıştım, açıkçası yeni / güncel basımı ya da çevirisi var mı bilemiyorum. 

5 Nisan 2017 Çarşamba

0

"Batman and Harley Quinn" Filmine İlk Bakış!

2017'de gelecek olan Batman and Harley Quinn animasyon filminin sneak peek videosu yayınlandı!


Filmin genel tanıtımı şu şekilde: Batman ve Nightwing, Joker'in ex-moll'u (inanın bunu çevirmemi istemezsiniz) Harley Quinn ile, Poison Ivy ve Jason Woodrue -a.k.a. the floronic man ve yine a.k.a. Plant-Master- tarafından ortaya çıkarılan küresel bir tehdidi durdurmak için bir araya geliyor.

Filmde Batman'i, yüceler yücesi Kevin Conroy seslendiriyor. Harley Quinn'i ise, The Big Bang Theory'den tanıdığımız Melissa Rauch seslendirecek. Filmin yönetmenliğini Sam Liu yaparken, yazarlık koltuğunda Paul Dini var. 

Bugün yazdığım ikinci haber girdisi bu, ikisi de çok heyecan verici. Ancak takdir edersiniz ki, bunun yeri bir başka! ^^

Ay, eski DC animasyonlarının kokusunu mu alıyorum ne? 

Buram buram Batman The Animated Series havası sezdim ben. Ay hadi inş! 

0

Wytches Geri Dönüyor!

Wytches, Image Comics'den çıkan, sevilen de bir çizgi roman serisiydi. Hatta ben de blogumda yazmıştım kendisini; Bkz: Wytches

Serinin devam edecek olması bilinmesine rağmen, ortalıklarda 7. sayıyla ilgili bir haber dönmüyordu. Film olayları duyuldu derken, yedinci sayının çıkış tarihi ile ilgili bir haber hâlâ yoktu. Ancak Scott Snyder dün şu tweeti paylaştı:

Gelişigüzel bir çevirisi ise şöyle:

"Wytches #7
Scott Snyder tarafından
Jock için
Image Comics
Nisan 2017

NOT: Jock, sonunda buna döndüğüm için ne kadar mutlu olduğumu anlatamam, kardeşim. Biliyorum bu çok uzun bir araydı, ancak bunu hikayeye dahil ediyoruz, zaman geçti. SAILOR, en son gördüğümüzden bu yana 3 yılda çok büyüdü. IRON'a katıldı ve onlarla birlikte, ülkenin dört bir köşesinde BURROWS'u ayıklamak hayatının bir parçası haline geldi. Yani bu arc, çok fazla mitoloji, tarih alacağız. Büyük bir ilerleme. "

Benim için güzel bir haber, Sailor'ın maceralarını okumaya devam etmek istiyordum. Sonunda Scott Snyder da Sailor'a zaman ayırmaya karar vermiş demek ki. Yey! Güzel haber. ^-^

1 Nisan 2017 Cumartesi

0

Black Swan

Bazı filmleri birkaç kez izledikten sonra sevebiliyorum. Hayır, Black Swan onlardan biri değil. Çünkü hâlâ sevmiyorum. Ancak bu filmin iyi olmasını engellemiyor; bilhassa oldukça kişisel sebeplerden sevemiyorum.

Black Swan, 2010 çıkışlı bir Darren Aronofsky filmi. Ya da modern zaman eleştirisi. Yahut insanoğlunun sahip olduğu en belli güdülerden birinin dışa vurumu. İstediğiniz tanımı kabul edebilirsiniz, hiçbiri yanlış olmaz.

Thomas Leroy, Tchaikovsky'nin Swan Lake'ini yeniden yorumlayacaktır. Siyah ve Beyaz Kuğu, aynı kiş tarafından oynanacaktır. Bunun üzerine Nina, rolü alacak ancak bundan sonrası onun için pek de hayırlı olmayacaktır. Filmde derin psikolojik durumlara inilecek, mükemmeliyetçi Nina'nın Beyaz Kuğu'dan, Siyah Kuğu'ya dönüşümü ele alınacaktır.

Günümüz modern insanının propagandası gibi "mükemmelliyetçilik". Herkes kendini bir şekilde böyle tanımlamanın peşinde, ancak gerçek mükemmelliyetçilik gerçekten de iyi bir şey mi? İşte Aronofsky tam da bunu irdeliyor. 

Nina, tekniği mükemmel bir balerin. Ancak tam bir kontrol manyağı. Bulimik ve farkında olmadan kendine zarar veriyor. Anladığınız üzere bir şeyler kendi yönetiminin dışına çıktığı an o kontrolü devralıyor; en azından vücudunu kontrol ediyor. Altından kalkamayacağı bir duygu durumu mu var, kus gitsin. İçindekiler sifonla birlikte gittiğinde beynindekiler de gider belki. Tabii bu Nina'nın yaşadığı problemlerden sadece biri, hatta Nina öyle şeyler yaşıyor ki, Aronofsky bunun üzerinde durmamış bile. Karakterizasyonun olmazsa olmaz özelliklerinden olduğundan, anlatacak pek çok şeyi de bulunduğun görmek isteyene bırakmış burayı. Olsun, ben anladım Nina'yı. 



Bir de ebeveyn faktörü vardır Nina'nın hayatında. Başarıyla mutlu olan ebeveyn tipi. Bu tarz anne - babalar için, çocuğun nasıl yaşadığının, neye inandığının pek de bir önemi yoktur. Sadece ama sadece başarı mutlu eder onları. Ya da tatmin. İkisi aynı şey değil ve bu ebeveynlerin mutlu olduğu da pek görülmez. Konumuzun dışında ama bu çocuklar es kaza inançlı filan olurlarsa tuhaf da karşılanırlar, "ama sen pek öyle bir tip değilsin" diye. Neyse bu yazı bir denemeye dönmeden filme geri dönüyorum.

Aronofsky'nin çekim teknikleri de gayet güzel. Sürekli Nina'nın boynunun arkasından görüyoruz dünyayı, o balerin topuzu her zaman mükemmel. İşte filmin sonunda balerin topuzu da dağılıyor, Nina da dağılıyor. Nina'nın düşüşü kesinleşiyor, artık geri dönüş olmuyor. Her şey kontrolden çıkıyor.

Kişilik çatışması, sanat camiası, depresyon, hırs, her şeye giydirilmiş filmde. Söz gelimi "formal" (iğrenç bir kelime evet) diye tabir edilen mesleklerden sanata, bir yarış içinde olduğumuz, modern zaman toplumunu her şeyiyle eleştiriliyor filmde. 

Film mükemmel değil, ancak metaforlarıyla, depresyonun işleniş biçimiyle, şizofreninin işlenişi, Nina'nın paranoyaklaşması, her şeyiyle çok gerçekti. Yalnız sadece görsel olarak hayal görmesini değil, sesler duymasını da beklerdim. 



Velhasıl kelam, beyaz ve siyah kuğu dolayısıyla pek çok kavrama ilişilmiş, Nina'nın düşüşünü çok iyi aktarmış filmdir. Gerçi düşüş olarak adlandırmak da olmuyor; Nina'nın ölüyor olması (Ooppss, spoiler verdim) gerçekten umurunda değildi, çünkü o an o "mükemmeldi". Siyah kuğuya dönüşebilmişti, içindekileri dışarı vurabilmişti, adımlarını kontrol etmesine gerek yoktu, çünkü koreografisi "mükemmeldi". Duyguları ve adımları senkronizeydi artık, Nina'nın yapabileceği bir şey kalmamıştı. Kendini tüketmişti. 

İyi film iyi. Empati kurabildiklerimden.


Bu arada filmin '97 yapımı anime olan Perfect Blue'dan etkilenmiş olduğu söyleniyor. Daha önce blogumda da yazmıştım Perfect Blue'yu: https://haticehayal.blogspot.com.tr/2016/06/perfect-blue-pafekuto-buru.html

Satoshi Kon gerçekten ilginç bir isim; nice otakular tanıdı bu gözler Satoshi Kon'un ismini duymayan, nice animeyle uzaktan yakından alakası olamayan insanlar tanıdım "O film Perfect Blue'dan uyarlamaya yeaa" diyen. Gerçekten ilginç bir durum.

Ha bana sorarsanız birkaç sahnede etkileşim olmuş olabilir ama fazlası pek değil. 

23 Mart 2017 Perşembe

2

Senden Benden Bizden

Eveeet, bir dönemin bloggerlarına ya da blog okuyucularına bu başlığın çok tanıdık geldiğinin farkındayım. Egosantrikrapsody'nin izni dahilinde onun formatını kullanıyorum. Çünkü Egoid olmak bunu gerektirir ^-^Bu yazıyı okumadan önce onunkileri okumanızı salık veririm. Egosantrikrapsody'nin yazılarına gitmek için başlıklara tıklamanız yeterli:


Hikaruivy'nin yazısını unutmadım tabii:


Evet, linklemeler bittiğine göre yazıma başlayabilirim artık ^.^


Forushande, bu yılın öne çıkan filmlerindendi malumunuz. Boydan yazısını yazmak istesem de vakit olmadı filan, ben de diyeceğimi unuttum derken buradayım. Asghar Farhadi, Death of Salesman'i uyarlayarak bir Oscar'a daha sahip oldu. Pek mümkün değil ancak izlemediyseniz ya da hakkında bir fikriniz yoksa konusuna bakmamanızı öneririm. Ben de bu yüzden konuyu yazmayacağım çünkü izleyicinin aktif olduğu filmlerden biri, o yüzden ne kadar az bilirseniz o kadar iyi. 

Film İran filmi olduğu için bir miktar oranın yaşam tarzına konuk oluyoruz. Çeşitli kavramları irdeleyen yer yer gönderme yapan (Bkz. Uzak) şık bir film olmuş. Yalnız yine de beklentinizi arş'a çıkarmayın tabii. Sonu bir miktar üzebilir sonra. Sonuç olarak ben beğendim atın fav'a.


In Secret, Emile Zola'nın meşhuur Therese Raquin romanının uyarlaması. Yani uyarlamalardan çok bir şey beklemiyorum, bu filmi sırf Jessica Lange için izledim. Kendisine bir miktar hayranım da. Ayyh çok seviyorum. Şansıma film de güzel çıktı, ben sevdim. Yalnız dediğim gibi, uyarlamalardan çok da bir şey beklemiyorsanız keyif verir. ^^



Bir Lucky Luke çizgi romanı okumayı ne kadar da özlemişim. Geçenlerde aklıma düştü, neden okumuyorum dedim. Bildiğiniz unutmuşum :D Üzerinden o kadar geçmiş ki, yeni okuyormuş gibi heyecanla okudum. Red Kit çizgi romanları bende antidepresan etkisi yaratıyor onu fark ettim. Sizde okuyun öneririm. Bu arada toplu albümleri Yapı Kredi'den çıkıyor. Kaçırmayın bence ^^


Vertigo'yu nasıl bilirsiniz? Hani DC'nin alt yayını olan? Ben çok iyi bildiğimi iddia etmeyeceğim ancak çok seviyorum. Unfollow da Vertigo etiketiyle çıkan bir çizgi roman serisi. Mind-fuck diye tabir edilen türden bir seri. Ben çok sevdim. Ancak anlamamam gerekiyormuş. Ben de ortalıkta "Ya anlıyorum ama acaba yanlış mı anlıyorum?" diye dolanıyorum. Bunun boydan yazısını yazmak istiyorum da yakın zamanda yazamam diye buraya bırakıyorum, okuyun.

Konusu şöyle: Bir sosyal medya zengini ölmek üzeredir ve servetini seçilen 140 kişiye dağıtacaktır. Ancak şöyle bir olay vardır, bu 140 kişinin içinden biri öldüğü zaman onun payı diğerlerine devredecektir. Yani bu 140 kişi zengin birer bireyken aynı zamanda birbirinin hedefidir. Bunun üzerine geri sayım başlar: 138, 137... Serinin karakterleri çok ilginç, babasının parasını bir kenara savuran halihazırda zengin hanım kızımızdan tutun da, İran'lı aktivist birine kadar ilginç bir skalası var.

Vertigo olduğundan yetişkinlere yönelik olduğunu söylememe gerek yok bence.



Beş bin yıldır (tamam abarttım) manga namına bir şey okumadığımdan bir şeyler okuma arayışına girdim. Ey blog ahalisi, 2012 yılına dönelim. Hani her birimizin bloglarına yazdığı korku türünde bir anime vardı, hani hepimizin izleyip, yorumladığı şeyi beş bin blogda okuyup yorumlarda tekrar tekrar tartışmıştık. Evet, evet Another'dan bahsediyorum. Mangasını okuyorum bu ara. Nostalji yaratıyor daha çok, eski blog zamanlarını hatırlayıp duvar diplerinde ağlıyorum, sonra yatağa çaprazlama atlayıp depresyona giriyorum, ama yok. Zamanı geri alamıyorum. Olm niye bıraktınız bilok yazmayı ya? :( Valla siz önermiyorsunuz diye artık kore dizisi bile izleyesim gelmiyor :/ 


Annarasumanara, bir Kore webtoon'u. Yani işte çok övdüler bunu ay nasıl güzel nasıl güzel diye. Ben de okumaya başladım da, niyeyse ben aynı randımanı alamadım ve yarıda bıraktım. 

Konusu şöyle, Yun Ai diye tabii ki liseli bir kızımız var. Bu kızcağız küçüklüğünden beri büyücü olmak istiyormuş. Yalnız gelin görün ki, hayat şartları filan derken bu kız aşırı fakir bir hale düşüyor. Bir de küçük kız kardeşine bakmakta. İşte gel zaman, git zaman yine fakir edebiyatı yaparken bir yakışıklıyla tanışıyor. Yakışıklı beyimiz buna "Do you believe in magic?" diyor, olaylar da başlıyor. Ha bir de Ildeung var, ikinci erkeğimiz tabii ki.  Okulun en başarılı, en zeki çocuğu. Yüzdelik dilimde bilmem kaçtaymış. Haliyle geleceğin zengini de Ildeung.

Ay hazır girmişken ben bir çirkefleşeyim; bildiğimiz dramalardaki muhabbet burada da var yahu. Yun Ai (kızın adı buydu yamulmuyorsam ama yanlış da hatırlıyor olabilirim) "Ay Ildeung'a mı gitsem, yani şimdi Ildeung'la geleceğim garantide ama magician çocuk da var :s:s:S Allam n'apsam ki ben yha.s.s.s" triplerine giriyor. Yer yer kendimi, "kızım sen liselisin ne diyon, ne seçimi, otur dersini çalış, çalışmıyosan git sosyalleş bu ne be püğğğ!!11!!" diye çıkışırken buldum. Ego'nun deyimiyle faqir olduğum halde benim bile içim kalktı. Sonra da, aman başka zaman bakarım diye bıraktım.

Eee madem bu kadar beğenmedim niye buraya yazıyorum bunu? İngilizce seviyesi kolaydan ortaya doğru. Yani pratik yapmak için bu seviyede bir şeyler arayan varsa buna bir baksın. Yok ben konusunu beğendim Türkçe isterim diyorsanız Türkçeye çevrilmişi de var.

İki de anime var başladığım; Sakamoto desu ga? ve Boku no Hero Academia diye. Sakamoto'ya devam etmem, sevmedim. Boku no Hero Academia'ya yazın bakacağım. Kenarda dursun şimdilik.



The Raven, Edgar Allen Poe'nun muhteşem eseri. gidip gelip bunu dinliyorum son zamanlarda. Kuzgun zaten bence kutsal bir şeyken bir de Vincent Price'tan dinlemek muhteşeeeeemmm! Sorarım size bu kutsal değil de ne? Bir de sanırsam şu linkteki ses kaydı daha düzgün, en azından ben buradan dinliyorum:





Ya, halihazırda sevdiğin bir şeyi tekrar keşfetmek muhteşem değil mi? Gidip gelip David Garrett dinliyorum. Her şeyini dinliyorum yalnız, buraya Hungarian Dance No.5'i sembolik olarak bıraktım. Diğer çaldığı ettiği şeyleri de dinleyin <3

Hayır yani, bu insansa ben neyim? Çok yeteneksizim yeminle :(


Bu ara sigara içer-- he bi dakika,

KAMU SPOTU: SİGARA İÇMEYİN, SAĞLIĞA AŞIRI ZARARLI.

heh devam, bu ara sigara içerken hep bunu dinliyorum ama nasıl dinliyorum anlatamam. Kafa radyomda filan hep çalıyor. Seviyorum işte bence siz de seversiniz.

Ay benim daha anlatacak çok şeyim vardı da şimdiden devasa bir yazı oldu. Onun için başka bir yazıdan devam ederim.

Gitmeden Ego'cuğumun diğer yazılarına da mutlaka bakın: https://egosantrikrapsody.wordpress.com/

Formatı kulanmama izin verdiğin için tekrardan teşekkür ederim, secose Ego <3






20 Mart 2017 Pazartesi

2

Amy Lee - Speak To Me


Dün gece bir şey yapmak zorundaydım. Değişik bir kafa yaşadım da biraz. Bir şeyler üretmek zorundaydım yoksa aklımı çıldıracaktım (: Çizgi roman ya da film yazısı yazmak istemedim. Çılgınca müzik dinledim. Sonra Amy Lee'nin "Speak to Me" parçası bilinçaltımdan adeta fırladı. Amy Lee kendi kanalına daha iki gün önce yükledi parçayı. Dinledim ancak böyle, benimseme hali zuhur etmemişti açıkçası. Dün gece öyle bir anda sözler aklımdan geçmeye başladı, ben de çılgınlar gibi üst üste dinledim. Dedim bari çevirisini yapayım. İnterntte var mı bilmiyorum, kontrol etmedim açıkçası. Çünkü kendime sahip çıkmakla çok meşguldüm.

Bilirsiniz belki -gerçi nereden bileceksiniz- yazdığım, çevirdiğim, ürettiğim ettiğim şeyleri tekrar kontrol edemem. Dalga geçmiyorum. Lisede yaptığım ödevlerden tutun da, yazdığım kompozisyonlardan / hikayelerden, çeviri ödevlerime kadar çook büyük bir kısmını tekrar kontrol etmedim, edemedim. Deşifreler hariç tabii. Onları sıkıysa kontrol etme.^-^ Çok zor olsa da geri dönüp bakabiliyordum onlara. Kendi ürettiğim şeyleri dönüp okuyamıyorum, ne buradaki yazılarımı ne de  Çizgi Kafe'ye gidenleri. Editlenmiyor yani, en azından benim tarafımdan. Dün de aynı şey oldu. Çeviriyi yapıp taslaklara kaydettim, şu an bunları üstüne yazıyorum (: Arada gözüm kaysa da şu anda da okumuyorum. Sözün özü, sağlam bir ruh haliyle yapmadım bu çeviriyi, tamamiyle "ayaküstü, üstünkörü" yapılan bir deneme. Hatalar varsa şimdiden affola. Çok konuştum buyrun;




Be still my love,
Aşkım olarak kal

I will return to you
Sana geri döneceğim

However far you feel from me
Benden her ne kadar uzak hissetsen de

You are not alone
Yalnız değilsin

I will always be waiting
Her zaman bekliyor olacağım 

And I’ll always be watching you
Ve  her zaman seni kolluyor olacağım

Speak to me (x3)
Benimle konuş 

I can’t let go
Bırakamam 

You’re every part of me
Sen benim her parçamsın

The space between is just a dream
Aramızdaki boşluk sadece bir hayal

You will never be alone
Asla tek başına olmayacaksın 

I will always be waiting
Her zaman bekliyor olacağım

And I’ll always be watching
Ve her zaman kolluyor olacağım

We are one breath apart, my love
Bir nefes kadar ayrıyız, aşkım

And I’ll be holding in it 'till we’re together
Ve onu, birlikte oluncaya değin tutuyor olacağım

Hear me call your name
Duy beni, ismini çağırıyorum

Just speak, speak to me
Sadece konuş, benimle konuş

Speak to me, speak...
Benimle konuş, konuş...

I feel you rushing all through me
Tamamiyle bana koşuşturduğunu hissediyorum

In these walls I still hear your heartbeat
Bu duvarlarda hâlâ kalp atışını duyuyorum

And nothing in this world can hold me back
Ve bu dünyada hiçbir şey beni alıkoyamaz

From breaking through to you
Sana doğru kırıp gelmekten

We are one breath apart, my love
Bir nefes kadar ayrıyız, aşkım

And I’ll be holding in it 'till we’re together
Ve birlikte olana değin onu tutuyor olacağım

Hear me call your name
İsmini çağırıyorum, duy beni

Just believe and speak…
Sadece inan ve konuş...

Speak to me (x3)
Benimle konuş

Şarkının üzerine biraz konuşmak istiyorum. Ancak ondan önce Amy Lee'den Türkiye'ye bir mesaj var, onu paylaşmak isterim:


Deşifresi şöyle: "Hi Turkey! This is Amy Lee. Check out my new single "Love Exist" and stay tune for more news from Evanescence. Love you, miss you!"

Şöyle bir çevirecek olursak: "Selam Türkiye! Ben Amy Lee. Yeni single'ım Love Exist'ı dinleyin ve Evanescence'ın yeni haberleri için takipte kalın. Sizi seviyorum, özledim!"

Speak to Me'yi sevdim ben. Voice From The Stone filminin soundtracki olacak. İlk dinlemede bir bağ kuramasam da daha sonra sürekli başa aldığım parçalardan oldu benim için. Yani Amy'nin, dinleyicinin emek harcamasını istediği şarkılardan biri olmuş zannımca. Evanescence'ın son albümü Evanescence'da da vardı böyle bir ton şarkı; My Heart Is Broken, Lost In Paradise gibi gibi. Onları da hâlâ dinliyorum.

Aslında Evanescence'la ilgili söylemek istediğim çok şey var. Amy, Terry, yeni üye Jen hakkında bahsetmek istediğim çok şey olsa da bu bir Evanescence postu değil. Haliyle çenemi kapatıp, başka bir yayına bırakıyorum. 

Speak to Me ise, oldukça içten bir şarkı olmuş. Özellikle üçüncü dakikadan sonrasını çok çok sevdim. Amy'nin güzel sesinin öne çıktığı, gerçekten hissedilerek yazılmış bir şarkı olmuş. Tebrikler beğendim.

En azından şu anki psikolojimi bire bir yansıttığı kesin ^-^


16 Mart 2017 Perşembe

0

Hausu

House ya da Hausu, korku janrında bir Japon filmi. Ancak bu, film için yapılabilecek en kaba tabir olmakla birlikte en yetersizi de büyük ihtimalle. çünkü adam akıllı bir tanım yapmaya çalıştığınızda inanın bir duraksıyorsunuz, adeta nutkunuz tutuluyor. Aha bu satırları yazarken buldum tanımımı! Hausu, 1977 çıkışlı, doğru dürüst tanımlayamadığınız, Japon yapımı bir korku filmi.

Konudan bahsedip hemen diyeceğimize geçelim, çünkü film üzerine söyleyecek çok şey var.

Gorgeous takma isimli genç hanım kızımız (Angel diye görürseniz de şaşırmayın), yaz tatilini babasıyla geçireceği için çok heyecanlıdır. Sergio Leon'un (evet tahmin ettiğiniz Leon) film müzikleri kaydı için İtalya'da bulunan baba kişisi eve döndüğünde Gorgeuos'a bir sürpriz yapacaktır: Gorgeous'a bir üvey anne getirecektir. Annesinin ölümünün üzerinden sekiz yıl geçmiştir ancak Gorgeous yine de bu haberi hoş karşılamayacak ve halasına bir mektup yazacaktır. Arkadaşları ile onu ziyaret etmek istediğini ileten bu mektuba halasından hemen olumlu cevap gelecek, Gorgeous da, Prof, Melody, Kung Fu, Mac, Sweet ve Fantasy ile seyahatine başlayacaktır. Kırsaldaki eve varır varmaz gariplikler de baş göstermeye başlayacaktır.

Tabii gariplik kelimesi bu film için çok normal kalıyor. Çünkü "tatile giden bir grup genç" klişesinin evrilmiş hali de olsa "ne kadar yaratıcı" olabilir ki diyebilirsiniz. Buna cevap veremem, söyleyebileceğim şey, yaratıcı olup olmadığı tartışılır olsa da bu filmin "garip" olduğu kesin.

Film şirketi Nobuhiko Obayashi'ye, Jaws etkisi yapacak bir film yapmasını söylemiş. Obayashi de bundan sıyrılarak daha ilginç bir şey yapmak istemiş ve kızına ona nelerin korkutucu geldiğini sormuş. Kızı da, eski büyük saatlerin, piyano derslerinin ve tatlı ancak gizemli yaşlı akrabaları ziyaret etmenin ona korkutucu geldiğini söylemiş. İzlediğiniz üzere Nobayashi de tüm bunları filmin içine serpiştirmiş.



Filmin korkunç olmaktan ziyade, komik gelen bir havası var. Bunun da filmin başından sonuna kadar absürdizmi taşıyan havasından kaynaklandığını söyleyebilirim. Tabii taşı tek şey absürtlük değil, Japon yapımı bu kendilerinden pek çok şey katmış, Batı'nın da pek çok ögesiyle çok iyi harmanlanmış. Örnekse, II. Dünya Savaşı'ndan geri dönemeyen Japon askerini sonsuza bekleyen gelin teması üzerinden ilerliyor. Bunun birlikte, kızların yedi kişi olması ve ilk ölenin "obur" diye tabir edilen kızımız (Mac) olması, tesadüf müdür sorarım size? ^-^

Filmin yapısı gereği karakterler hakkında bilgi sahibi olmuyoruz, bilmemiz gerekenler zaten kızların takma ismiyle yansıtılıyor. Yani film Gorgeous ve teyzesi üzerinden temellendiriliyor. Bu arada İkinci Dalga Feminizm Hareketi'nin hissedildiği yıllar. Filmde neredeyse erkek karakterin olmamasını -olan da muz kabuğuna dönüşüyor, ya da askerlikten dönemiyor ya da kızına üvey anne getiren bir baba modeli- bir miktar buna bağladım ancak bundan çok da emin değilim. Yine de feminizm dalgasının etkin olduğu bir dönemde bu tarz bir filmi çekmek de biraz yürek isteyen bir iş tebrik etmek gerek.



Filmin çoğu rüya gibi, biraz bilinçdışına ve altına göndermeler olduğunu düşündüm, bundan pek emin olamasam da sürrealist bir hava taşıdığı kesin. Özellikle bazı sahnelerde aklınıza direkt Dali'nin The Persistence of Memory'si (Belleğin Azmi) geliyor. Bunun yanında zaten yağlı boya tablolardan fırlamış görüntüler boolca bulunmakta.

Tabii filmin sadece sürreal bir hava taşıdığını söylemek haksızlık olur. Film hem psikedelik (halüsinatif, psychedelic), hem karikatürize hem de grotesk bir hava taşıyor. Bununla birlikte -yukarıda da söylediğim gibi- hem Japon kültürüne hem de başka şeylere gönderme yapıyor. Gorgeous'un üvey annesiyle tanıştığımız sırada süzülürken bir nevi kadının "vampir" olmasına işaret ediliyorken diğer yanda piyano başında ölen bir kızcağız görüyoruz, bir yandan da dans eden bir iskelet kadrajımıza giriyor. Evet dans eden bir iskelet dedim, size de tanıdık gelmiştir: Walt Disney'in 1929 yılında yaptığı bir kısa film vardı, The Skeleton Dance. Ona bile gönderme yaparken, başka bir sahnede cinsel gönderme yapmadan da geri kalmıyor.



Yazının dağınık olduğunun farkındayım; hah işte bu tam olarak filmin yapısından kaynaklanıyor. Çünkü pastel renklerle bezenmiş bir sahneden, kızcağımızın poposunu ısıran bir kesilmiş kafaya geçen bir film, bu etkiyi yaratıyor. Ne olduğunuzu şaşırıyor, anlam veremiyor, bir yandan da ayak uydurmaya çalışıyorsunuz. Söylemeden geçemeyeceğim bir noktada çizgi roman okuyormuş havası vermedi değil.

Benim favori karakterim -büyük ihtimalle herkes gibi- Kung Fu oldu. En çok üzüldüğüm kısımsa malum olan, saatli sahneydi.

Toparlayacak olursam, korku türünü sevenlerin mutlaka göz atması gereken bir film. Efektleriyle, temalarıyla, göndermeleriyle, alt metinleriyle beyni allak bullak eden bir film oldu. Evet bu film '77 yılının filmi. V çok "acayip". Tabii izleyin diyorum ancak seveceğinize garanti veremem. Sonra bana küfretmeyin ^-^



Gitmeden, filmin Quentin Tarantino'yu, Tim Burton'ı, Sam Raimi'yi etkilediği söyleniyor. Söyleniyor yani, bilemem ^^

Ay tam bitiriyordum aklıma geldi, olan Gorgeous'un müstakbel üvey annesine oldu. Üzdü valla. Tamam tamam bu kez kesin gittim.
Fin.

12 Mart 2017 Pazar

0

Batman and the Mad Monk


Yayınlandığı Tarih: Ağustos 2006 - Ocak 2007
Hikaye: Batman and the Mad Monk
Yazar: Matt Wagner
Çizer: Matt Wagner
Yayıncı: DC Comics

Batman and the Mad Monk, altı sayılık, 2006 - 2007 yıllarında çıkmış bir seri. Matt Wagner'in yazıp çizdiği bu seri, direkt olarak Batman and the Monster Men'in devamı niteliğinde. Ayrıca, Batman and the Mad Monk, Detective Comics #31-32 (1939, Batman versus The Vampire, Gardner Fox & Bob Kane)'in yeniden kurgulanmış hali.

Dark Moon Rising olarak geçen bu iki seri (Batman and the Monster Men ve Batman and the Mad Monk) Year One'ın devam serilerinden sayılıyor. Zaman akışı olarak Year One ile The Man Who Laughs'ın arasında bir yerde yer alıyor. Hatta Dark Moon Rising serisi kimi yerlerde "Batman: Year 1.5" olarak geçmekte. Tabii ki seri birbirinden bağımsız olarak okunabilir: Mad Monk'un Monster Men ile bağlılığı sadece Norman Madison. Genel hikayeyi anlamakta bir zorluk çekmezsiniz ancak benim kişisel tavsiyem önce Monster Men'in de okunması yönünde. Okuma eylemi daha kaliteli olmuş olur böylece.

Çok kısa sayılarda neler olup bittiğini anlatacağım. Seriyi okumak istemeyen ancak neler olup bitmiş diyen arkadaşlar okuyabilir. Yok seriyi zaten okudunuz, sadece yorum kısmını okumak için buradaysanız bu kısmı gönül rahatlığı ile atlayabilirsiniz.

Batman and the Mad Monk #1

Catwoman'ı görüyoruz çok kısa. Batman'i göğsünden çiziyor haliyle Batman'in kafası uçuyor. Bir yandan Julie Madison, uzun süredir Bruce'u beklemekte. Alfred Julie'ye gelemeyeceğini haber veriyor. Öbür yandan Gordon Batman'i beklerken bir saldırıya uğruyor. Bu sırada Batman geliyor ve Jim'i kurtarıyor. Julie eve dönüyor ve babasının paranoyak hallerine şahit oluyoruz. Gordon ise Batman'i morga götürüyor ve bir kaç ceset gösteriyor. Vücutlardaki kanın neredeyse tamamı çekilmiş ve boynundan yaralı halde bulunuyorlar. Batman ilk etapta bu duruma bir yanıt bulsa da bu şekilde bulunan cesetler birden fazla olunca bunun bir tesadüf olmadığına kanaat getiriyor. Daha sonra Dala isimli bir kadını görüyoruz ve bardan genç bir kızı bayıltıp kaçırıyor.

Batman and the Mad Monk #2

Maske içinde Dala'yı görüyoruz. Bardan kaçırdığı kızı bağlamışlar ve bir çeşit ayin yapıyorlar. Kırmızılar içinde Mad Monk'u da görmemiz uzun sürmüyor. Mad Monk kızın boğazını ısırıyor ve kanını bu ayindeki herkes içiyor. Daha sonra Julie ve Bruce'u görüyoruz, Julie babası hakkındaki endişelerini anlatıyor. Bu arada Norman Madison, Maroni ile borcu hakkında konuşmaya gitmiş. Maroni ona borcu olmadığını söylüyor. Daha sonra Batman, Harvey Dent'in yanına Roman ve Maroni hakkında konuşmaya gidiyor ve anlaşmaya yapıyorlar. Gordon da istismar edilen yeni bir ceset buluyor. Batman cesedi kontrol ediyor. Dala'yı ve Mad Monk'u maskesiz görüyoruz. Batman'se bu "kardeşlikten" olan iki kişinin konuşmasına şahit oluyor.

Batman and the Monk #3

Batman şahit olduğu konuşmanın üzerine gidiyor ve bir kardeşliği ve "The Monk"u öğreniyor. Jullie ise bir barda arkadaşlarıyla takılmakta. Onlara babasıyla olan durumu anlatmaya çalışsa da arkadaşları umursamıyor. Bunun üzerine biri muhabbete dahil oluyor, anladığınız üzere Dala. Julie'yi dinliyor ve ona biriyle görüşmesini tavsiye ediyor; Niccolai Tepes. Carmine Falconi ise Sal Maroni ile konuşuyor. Norman Madison'ın borcunu istiyor. Julie ise Niccolai ile görüşmeye gidiyor. Niccolai kanının bir kısmını içse de Julie'nin gitmesine izin veriyor. Bruce da boynundaki yarayı fark ediyor ve sayı bitiyor.


Batman and the Mad Monk #4

Niccolai ve kardeşliği ihanet eden adama işkence etmesiyle başlıyor. Bruce da vampirlik hakkında düşünüyor ve gümüşten Batarang yapıyor. Gecenin bir vakti, Niccolai, etkisine almış olduğu Julie'yi şatosuna tekrar çağırıyor. Tabii Batman de onu izlemekte. Şatoya varan Batman, Niccolai'nin kutlarıyla kapışıyor. Şatoya birinin sızdığını fark eden Niccolai, kurtlarına güvendiğinden bunu çok umursamıyor.

Batman'se bu kurtları aşıyor ancak, bir labirentte takılıp kalmış gibi başka bir engelle karşı karşıya kalıyor: Birbirine yaklaşan iğneli duvarlar.

Batman and the Mad Monk #5

Batman, birbirine yaklaşan iğneli duvarlardan kıl payı ancak hasarlı bir şekilde kurtuluyor. Julie'nin güvenli gittiğine kanaat getirerek şatodan ayrılıyor ve Gordon'ın yanına gidiyor Gordon'sa Batman'in her zaman orada olup olamayacağını sorgulamakta yine. Batman ona, kendisini neden çağırdığını sorunca, "çünkü yapabiliyorum" diyor. Batman'in ona iletişim kurması için verdiği aleti atıyor ve ileride onunla iletişim kurmak isterse bunu daha açık bir şekilde yapacağını söylüyor. Batsignal'in işaretlerini alıyoruz yani. Daha sonra Batman, Julie'nin penceresinden ona bakıyor ve mağaraya dönüyor. Alfred'le, bu vampir hakkında konuşuyorlar ve konu Superman'e gidiyor. Bruce'un aklına tabii ki o anda bir şey düşüyor. Daha sonra Julie'yi ve babasını görüyoruz. Norman Madison, vasiyetini, hesaplarını, şifrelerini, her şeyi Julie'ye bırakarak gidiyor. Julie'nin, Niccolai'nin etkisinde olduğunu unutmayalım; elinde ne var ne yoksa ona götürüyor. Daha sonra, Bruce, annesi ve babasının öldüğü geceyi rüyasında görüyor. Tek bir farkla, annesinin yerini Julie almış, o ölüyor. Bu rüyadan uyanıp, Batmobile'e atladığı gibi şatoya gidiyor. Julie, kurban edilmek üzere.

Batman and the Mad Monk #6

Son sayıya geliyoruz, Batman, Batmobile ile ayinin tam ortasına dalıyor. Mad Monk'un oldukça hızlı olduğunu görüyor ve tabii ki gümüş Batarang işe yaramıyor. Mad Monk kaçıyor. Bu arada Norman Madison'ı görüyoruz, Sal Maroni'nin karşısına çıkıyor. Maroni'nin adamları Madison'ı vuruyor. Batman, Mad Monk'u takip etmişti. Onlar da çarpışır. Bir yandan Julie ve Dala karşı karşıya gelir. Daha sonra Batman büyük bir patlama olmadan Julie'yi dışarı çıkarır ve suni-teneffüs yaparak geri getirir. Julie'ye gerçek kimliğini açıklar. Mad Monk'un hikayesini, reenkarne oluşunu çok kısa bir şekilde öğreniyoruz ve Julie'nin Bruce'u terk ettiğini görüyoruz. Bruce'u, daha doğrusu Batman'i terk ederek Afrika'da yardım işlerine katılmaya gitmiş. "Savaş devam eder" ve biz "Flying Graysons" posterini görürüz. Seri de burada biter.

Değerlendirme


Her zaman, her şeye profesyonelce yaklaşan, "her duruma hazırlıklı olan" ve karşısındakini bırakın yanındakilerin bile üç beş adım ötesini hesaplamaya çalışan bir karakterin, yani Batman'in acemilik yıllarının merak konusu olduğu bir gerçek. Sonuçta en yakın arkadaşının bile zayıf noktasını aklının bir köşesine yazan ve her şeyden, herkesten şüphe edebilen bir karakterin "böyle olmadığı" zamanlarda vardı. Tabii bu bakış açısına göre değişeceğinden, herkesin kabul edebileceği şeyi söyleyelim: Tabii ki Batman de bir zamanlar acemiydi.

Okuyucu bunu seviyor olsa gerek DC, Batman'in bu "ilk yıl" sonrası zamanlarına değinme ihtiyacı duymuş. Bunun kesinlikle "duygusal" sebeplerden olduğunu söyleyebiliriz, hayır canım ne parası? DC kesinlikle biz hayranları düşündüğünden çıkarmış bu serileri, yoksa öyle şeyler düşünür mü hiç?!

Şahsen eğer kaliteli bir iş sunacaksa buyursun cüzdanımı boşaltabilir. Benim gibi bir karaktere takan insanlar için bu tarz seriler gerçekten çok çok önemli. Hayran olduğunuz karakterin çıktığı ilk basamakları görüyorsunuz, nasıl bir yol izlemiş, neler düşünmüş ya da düşünememiş gibi pek çok noktayı aydınlattığından, Batman'in ustalaşmaya giden yolunu, en az şimdiki durumunu okumayı sevdiğim kadar seviyorum.

Ancak Batman and the Mad Monk için ilk etapta söylenecek bir kaç şey var. Batman and the Monster Men iki türlü okuyucu kitlesine de hitap ediyordu: Hem DC'ye, (hatta Batman'e) yeni başlamış okuyuculara, hem de zaten DC'de güncele yetişmiş ancak geri kalan zamanda neler olmuş bitmiş öğrenmek isteyen, daha tecrübeli okur kitlesine de aşağı yukarı aynı okuma zevki vadediyordu. Ancak Mad Monk, bu durumda biraz daha tecrübeli okur kitlesine yönelik bir seri. Bunun sebeplerine birazdan zaten değinmiş olacağım. Yani demek istediğim, yeni bir okursanız okuma listelerine uyarak Year One, Monster Men ve Mad Monk diye gittiyseniz, Batman evreninde biraz daha tecrübeli hale geldikten sonra bu seriyi tekrar okuyun derim. Ayrıntıları kendiniz fark ettiğinizde ne demek istediğimi anlayacaksınız zaten. Gelelim üzerinde durmak istediğim noktalara.



Birincisi, Catwoman'ı görüyoruz. Ancak Catwoman'ın görülmesi sadece hayranlara yapılan bir jest değil, Batman'i uyuşturmasıyla Gordon'un iç konuşmalarına da şahit oluyoruz.Batman evreninde bir şeylere kuşkuyla yaklaşan sadece Batman değil, Gordon'ın da "Batman her zaman burada olacak mı ya da olabilecek mi?" gibi kendine sorduğu sorular var. Ve bence bu hem seriye, hem de evrene ufak ama önemli bir dokunuş. Üstelik sadece korkularını dile getirmiyor, "No offense, but I don't like the fact that this is becoming a habit--You and I staring down at the helpless victim of some damn lunatic!" diyerek aslında bundan sonraki yaşamlarının nasıl olacağına dair, istemese de, bir öngörüde bulunuyor. 

Diğer nokta ise, tabii ki Harvey Dent. Harvey Dent'in altyapı çalışmaları güzel verilmiş. Batman de Harvey'nin içinde bir çatışma olduğunun farkında. Ancak bunu tam konumlandıramamış. Harvey için "...I've often wondered how I knew that Harvey Dent would be sympathetic to my cause. There is a real dichotomy in Harvey. Part of him is bound by the rule of law... While the other half smolders for justice. In that sense, we understand each other."  Böylelikle, sadece Batman'in acemilik zamanlarına tanık olmuyoruz, Batman evrenindeki diğer karakterlerin gelişimine de tanık oluyoruz. 



Diğer karakterler demişken... Bilmem fark ettiniz mi, Carmine Falcone'un suratındaki çizgiler yanlış taraftaydı. Yani Matt Wagner'in bunu bilmemesine imkan yok, kasıtlı olarak yaptığı bir şey diye düşünüyorum. Hayır, adam Chanel No. 5'e (Coco Chanel'in piyasaya sunduğu ilk parfüm) gönderme yapmış, bunu bilmemesi imkansız gibi geliyor. Bence yine tecrübeli okuyucuyu aktif kılmak için yapılan bir detaydı. 



Detayların sonuna gelemiyoruz efendim, yine çok çok güzel bir gönderme vardı: Superman. Vampirlerin ve diğer doğaüstü varlıkları çözmeye çalışırken Superman'in aklına gelmesi eklenen şık göndermelerden. Burada da yine Batman'in dedektifliğine güzel bir vurgu yapılmış. 

Göndermelerin sonuna gelebilirsem, genel fikrimi belirtip yazıyı bitireceğim. İlk sayının kapağı Detective Comics #31 baz alınarak çizilmişti, Son sayıda da, Batman'in monologunun ardından bir Joker göndermesi gördük. Daha doğrusu Batman: The Man Who Laughs'a bağlanıyordu. Ancak bu monolog bana bir miktar Year One'ın epilogunda Gordon'un yaptığı monologu hatırlattı. (Just sayin'!) Kapanışta da "Flying Graysons" göndermesi ile uçurdu diyebilirim. 



Çok azıcık da genel kurgudan bahsedeyim. Monster Men'de net bir şekilde Frankenstein esintileri vardı. Burada da tabii ki Dracula etkisi vardı. Zaten Bram Stoker'ın Dracula'yı yazarken Vlad Tepeş'ten etkilenerek yazdığını biliyorsanız ne demek istediğimi anlamışsınızdır. 

Seri "yeni vampir edebiyatı"nın oldukça uzağında. Yani daha çok eskiden beslenerek yeni ile iyi bir denge sağlanmış. Misal Batman'in aklına gümüşten Batarang yapmak geliyor ama gümüş bizim vampirimizi etkilemiyor. Bu noktada iyi bir denge sağlamış. Ne çok klişeye düşmüş ne de yeni nesil saçmalıklara ayak uydurmuş.

Mad Monk. Yani serinin kötüsü Niccolai Tepes, son sayıya kadar hakkında çok da bir şey öğrenemiyoruz esasen. Hatta Dala hakkında daha çok şey veriliyor. Buna dayanarak, keşke altı sayı sürmeseymiş dedim. Yani uzatmak için biraz doldurma kısımlar vardı. Ancak Batman'le karşılaşmasının çok iyi olduğunu söyleyebilirim. "Sen beni korkutamazsın, senin gibi pelerinlileri yüzyıllardır görüyorum ben" minvalinde konuşarak çok sağlam bir final yaptı bence.

Sonuç olarak, Mad Monk gibi eski bir kötünün yeniden revize edildiği, güzel bir seri. Kabul edelim, Batman'in Joker'den önce Mad Monk ve "kardeşlik" gibi bir olguyla savaşması ilginç bir nokta. Matt Wagner'in tarzı çok komplike değil, hatta oldukça Batman: The Animated Series'ın tonuna bağlı kalmış. Klasik Batman etkilerini alttan alta vermekle birlikte, Batman'i Christopher Nolan Batman'i ile tanımışsanız ve çok da üzerine gitmemişseniz size farklı bir Batman sunacağından emin gibiyim. Ancak dediğim gibi, Batman üzerine tecrübe kazandıktan sonra tekrardan bir göz gezdirmenizi şahsi olarak öneririm. 

Yazı daha önce Çizgi Kafe'de yayınlanmıştı: http://www.cizgikafe.com/2017/02/batman-and-mad-monk.html

5 Mart 2017 Pazar

5

Death Becomes Her

Şöyle oturup iki kelamın belini kırdıysak, ne bileyim bir film önerisi filan istediyseniz benden, yahut gerçek hayatta beni tanıyorsanız, Meryl Streep'i oldukça sevdiğimi bilirsiniz. Bilmiyorduysanız da artık biliyorsunuz. Meryl Streep'e olan kredim de bu filmden dolayıdır efendim. Benim neslim küçükken televizyonda muhakkak bu filme denk gelmiştir. Ben de o şekilde, makaslanmış haliyle izlemiştim ve çok sevmiştim. Daha sonra abimle film arayışına çıktığımız her seferde "ağğbii n'oluğr o filmi bulalım bak n'oluğğrr" diye abimin yakasına yapışırdım. Bulamadık tabii, sonra abim nasıl buldu ettiyse getirmişti bir şekilde. Hey gidi, o dönemler kuzenlerimle çok çılgın film partileri yapardık. Hatırladım da hüzünlendim şimdi. Üstelik bana "yha çcksn sn gt ytsna yha .s.s" filan da demediler. Sonra böyle oldum işte. Ay çok gereksiz ayrıntıya girdim filme dönüyorum ben.

Türkçeye "Ölüm Kadına Yakışır" şeklinde aktarılan film, IMDb'de komedi, fantazi, korku kategorilerine girmiş. Meryl Streep, Bruce Willis ve Goldie Hawn'ın boy gösterdiği film oldukça ilginç. Zamanında Golden Globes ve Bafta ödüllerine aday olmuş, bu ikisini kazanmasa da bir adet Akademi ödülünü eve götürmüştür efendim. Tabii Oscar'ı görsel efekt dalında kazandı. 

Konusu şöyle: Madeline Ashton (Meryl Streep) ve Helen Sharp (Goldie Dawn) arasında çok eskiden beri olan yarış su yüzüne çıkacak; Helen intikamını Madeline'in en can alıcı noktasından vurmaya çalışacaktır: Gençlik! Madeline çok, çok güzel bir aktristtir ve tahmin edeceğiniz üzere gençlik takıntısı vardır. Asıl mesele olan kişi ile evlidir; Ernest (Bruce Willis) ile. Ernest eski estetik cerrahtır, yeni alkoliktir. Zaman Ernest'ten de çok şey götürmüştür. Her neyse, bir gün Helen geri döner. Ancak dönüşü oldukça ilginçtir; yıllar Helen'dan hiçbir şey almadığı gibi, gençliğinde olmadığı kadar güzeldir. Madeline'den intikamını bu şekilde almaya çalışır; başlarda her şey güzel de gitmektedir. Ancak gençliklerinde her daim "kazanan" olan Madeline, çok geçmeden bu yarışta yerini alacak; Helen'in sırrını çözecektir. Bu yöntemi biraz zoraki daha çok iradesizlikten deneyecektir ve voila! Ancak buz dağının bir de görünmeyen yüzü vardır, ölüm gerçekten de kadına yakışır!


Film sadece iki kadının çekişmesinin yanı sıra, günümüzün güzellik anlayışı, ölüm ya da ölümsüzlük gibi pek çok olguyu da alt metinlerinde irdeliyor. Tabii bu dediğimden ağır eleştiri yapıyor diye düşünülmesin; bu pek de filmde öne çıkarılmıyor. Filmin sahip olduğu grotesk ve yer yer gotik hava, kara mizahla da birleşince ortaya gayet güzel harmanlanmış bir film çıkmış.

Kara mizaha sahip dedim, işte bu yüzden bu filmi seviyorum. Çünkü bu türde iyi yapım bulmak gerçekten zor olabiliyor, zor olduğu gibi de filmin yeterince değer görmesini engelleyebiliyor. (Yazar burada underrated dememek için kendini zor tuttu, yani tutamadı) Aslında bu yanlış bir algıdan geliyor zannımca, örnekse kara mizahten bahsedilen bir masada Dracula: Dead and Loving It filminden bahsedildiğine şahit olmuştum. Naaayn! Gerçekten farklı şeyler. Dracula: Dead and Loving It, satirik / hicivsel komediye giriyor. Yani satirical comedy'de yergi, iğneleme varken kara mizah "ağlanacak hale gülme" durumu, bu yolla eleştiri söz konusu.

Her neyse buraya fazla takıldım sanırım, film gerçekten de oldukça eğlenceli gidiyor. Misalen hanımlar birbirlerine Hell / Mad bağlamında "Hel" ve "Mad" şeklinde sesleniyor. '92 yılına göre oldukça beğenerek izlediğim plastik makyajlar, efektler mevcut. Hatta yer yer "la siz bunu '92 yılında nasssıl yaptınız ya?" diye şaşırdığım ancak sonra "Hollywood bu tabii yapacak" dedim.

Sözü fazla uzatmayayım, benim film üzerine pek de katacak bir şeyim yok çünkü. Simgesel anlatımın gayet güzel kullanıldığı; eleştiren, düşündüren ama aynı zamanda da oldukça eğlendiren film olmuştur benim nazarımda. Zaten yönetmenini Back to the Future'dan ve Forrest Gump'tan tanıyoruz desem ne dediğim ciddi anlamda anlaşılacaktır: Evet, Robert Zemeckis yönetmeni.



Söylemeden gidemedim: Bence Meryl Streep öyle bir iksiri gerçekten de bulmuş. Kadın 25 yıldır hiç mi değişmez yahu? Resmen en güzel çağında kalmış <3

23 Şubat 2017 Perşembe

0

Outcast


Halihazırda oldukça ünlü çizgi roman serisi, The Walking Dead'in yaratıcısı Robert Kirkman'ın yazdığı bir diğer çizgi roman serisi Outcast. Haziran 2014'ten beri Image Comics tarafından çıkarılmakta, çok yakın bir zamanda bir televizyon uyarlaması da yapıldı. Bu da seriyi daha da popüler hale getirdi. Bu arada Outcast by Kirkman and Azaceta diye geçmesi de tesadüf değil; çizerliğini Paul Azaceta yapmakta. Aylık olarak yayımlanan serinin henüz 23 sayısı çıktı. Cilt olarak da henüz üç cildi çıktı. İlk cildi bizde de Arka Bahçe Yayıncılık tarafından yayımlandı.

Konu Robert Kirkman ve Image Comics olunca insanın kafasında direkt karanlık bir iş beliriyor. Bingo! Aynen öyle. Üstteki görselden de çizgi romanın tonunu az çok anlamışsınızdır zaten. Ah, konuya tam anlamıyla girmeden belirteyim, söyleyeceklerim #1-18 sayılarını kapsamakla birlikte spoiler bulunabilir, hiç emin değilim.


Konusu şöyle: İlk sayının ilk sahnesinde Joshua isimli, görselini koyduğum çocukla tanışıyoruz. Annesi ve kız kardeşi tartışmakta, kendisi de dolaptan bir şeyler yemektedir. Annesi uyku zamanının geldiğini hatırlatır ki, bir de ne görsün: Joshua parmaklarını yemiş! Kadıncağız, hikayedeki din adamımız Reverend'a başvurur.

Çok geçmeden Kyle Barnes ile tanışırız: Kendini toplumdan soyutlamış, kardeşinin onu ziyaret etmesinden bile rahatsızlık duyan, kötü bir evde yaşayan biri. Bu sırada, Megan, zorla Kyle'ı dışarı çıkarır ve Kyle geçmişten bir yüzle karşılaşır: Reverend. Ancak, Kyle'ın kendini izole etmesinde, tabii ki, geçmişte yaşadaığı olaylar vardır; halk da bu yüzden dışlamıştır. Flashback sahneleriyle ne olduğunu görüyoruz ancak çok da anlamıyoruz ne olduğunu.

Daha sonra Joshua'ya geliyoruz. Reverend, Kyle'dan yardım istemiştir. Bu çocuğun içine şeytan girdiğini anlamışsınızdır, ancak kilit nokta bu değil. Asıl önemli olan, çocuğun Kyle'ı tanıması ve ona "Outcast" demesi. Kyle, ilginç bir şekilde, Reverend'ın yapamadığı "Şeytan Çıkarma" işini yapar. Olaylar bundan sonra gelişecektir. 

Böylece hikayeye girmiş oluyoruz. "Outcast" İngilizce'de "a person who has been rejected by society or a social group." demek. Yani "Toplumdan veya sosyal bir gruptan reddedilmiş kişi" olarak çevirebiliriz herhalde. İlk etapta Kyle'ın genel olarak "yalnızlığını" göstermek ve geçmişinde yaşananlardan dolayı çevrenin onu dışlamasından ötürü seriye bu ismin verildiğini sansam da, çok geçmeden bunun daha özel bir şeyi tanımladığını anlıyoruz. Çok spoiler vermek istemediğimden, bunu burada bırakıyorum.



Biraz da Reverend'den bahsedecek olursam, Reverend, ilginç bir din adamı. Kumar oynayan, "Tanrı her hareketimizi izleyemeyecek kadar meşgul. Yani küfür etseniz de fark etmez." ya da "Bence tanrı büyük bir pislik. Bize iyi olmamızı söylüyor ancak, kime göre neye göre iyi? Başkası için iyi olan benim için kötüyse ne olacak?" minvalinde laflar ediyor. Kafanız karışmasın aslında oldukça inançlı bir adam. 

Çizgi romanın tonu oldukça karanlık gördüğünüz üzere. '80'lerin korku filmlerini andırıyor. Hellblazer seviyorsanız, pek çok yerde size anımsatabilir. Yalnız karanlık bile hafif kalabilir çünkü pek çok yerde şiddet, alenen gözüküyor. Bu kötü anlamda değil tabii, ancak, bazı yerlerde bu güne kadar çizilmiş sınırı aşabiliyor. Joshua'nın mevzu bahis olduğu ilk sayıyı okuyun anlarsınız, çocuk olmasına rağmen iyi kapıştılar. Üstelik Joshua'nın o ilk sahnesi -parmaklarının kanlı olduğu kısımdan bahsediyorum- tüylerimi diken diken etti bildiğiniz. Ha, böyle söylüyorum diye yanlış anlaşılmasın, kopan uzuvlar falan yok, kan gövdeyi götürmüyor yani. Ancak, olan sahnelerde de bunun iyi oturtulduğunu söylemem gerek. Misal, şeytanın gelip Reverend'in kalbinin üstüne yıldız çizdiği sahne de çizgi roman içindeki sağlam sahnelerden biriydi.


Hikayenin işleyişine gelirsek, ben 18 sayı okudum, hâlâ neler döndüğü tam olarak anlaşılmış değil. Yani, bir takım olaylar oluyor ancak, öğrenmek istediğimiz asıl meseleler hâlâ aydınlığa kavuşmadı. Kirkman da bunları oldukça parçalı halde veriyor. Kyle'ın geçmişinde neler olduğunu flashbacklerle görmüştük ancak, tam anlamıyla öğrenememiştik. Misal, karısı Allison'la gerçekten ne olduğunu Reverend'a anlatması, 18. sayıda gerçekleşti. Hala "Outcast" nedir bilmiyoruz. Sadece tahmin ediyoruz. Kyle'ın yeteneği nereden geliyor, nasıl işliyor bilmiyoruz. Kirkman bize sadece ipuçları vererek hikayeyi sürdürüyor. 

Çizimler ise oldukça tatmin edici. Paul Azaceta, Kirkman'ı gayet iyi anlamış bence. Vermek istediğini çok iyi veriyor. Bazı yerlerde küçük kareler açarak dikkat çekmek istediği yeri aydınlatıyor. Hikayenin gidişatıyla çok iyi uyum sağlamış anlayacağınız. 

Hikayenin gidişatının beni pek memnun etmediğimi söylesem de, korku janrında iyi bir seri. Tabii bu artık korku kategorisine giren yapımlardan ne beklediğinize bağlı. Korkmaktan ziyade, bu kategorideki taşların nasıl oturtulduğu önemli benim için. Üstelik "exorcism" halihazırda tutmuş, tutmaya da devam edecek bir tema. Ancak bu konu, iyi işlenirse insanı vezir edebilecek, aksi yönde de insanı rezil edebilecek bir konu. 

Robert Kirman, okuyucusuna, The Walking Dead'den daha gerçekçi bir şey vermek istediğini söylemiş. Tabii bu konu tartışılır ancak, Kirkman okuyucusunu tanıyan bir yazar. Neyi ne kadar vereceğini, bunu nasıl sürdüreceğini iyi biliyor. Bu doğrultuda Outcast'in zaten tutacak bir proje olduğunu söylemek güç değil.

Neye dayanarak söylüyorum bunu? 

İlk zamanlarda Robert Kirkman'a verilen emirler, Outcast'in satış rakamının The Walking Dead'i geçmesi yönündeymiş. Haliyle bu doğrultuda yazılan bir çizgi romanın, okuyucuyu bağlama yönünde (ay ne iğrenç bir tabir kullandım sdfghj) olduğunu söyleyebiliriz.

Sözün özü, Outcast, karanlık çizgi roman severler için iyi bir tercih. Okurken muhteşem bir gazla okumaya devam etmiyorsunuz ancak yine de kendini okutturmayı biliyor. Yazıda övdüm mü sövdüm mü belli değil ancak benim kişisel düşüncemi merak ediyorsanız, evet okumaya devam edeceğim bir seri Outcast.