7 Kasım 2012 Çarşamba

2

Gülmeyi Sevdiğim Kadar Hüznüde Seviyorum...


Başlıktan da anladığınız gibi yine bugün biraz saçmalayacağım. Ben çok duygusal bir insanımdır. Ciddi anlamda duygusal... Mesela sinirleneyim hemen göz yaşlarım şapır şapır dökülür ki bunu hiç istemesemde. Sadece sinirlendiğimde ağlamam ben, o anda duygularımı tepe taklak bir şey olucak olursa asla kendimi tutamam. Aslında bu kötü bir şey. Bence öyle. Çünkü insan ağladığında o an en saf ve kırılgan hali gözler önüne seriliyor belkide o an en aciz olduğumuz andır? Diğer insanların bu kadar derin hallerimizi görmesi iyi bir şey mi peki?

Bazen uzaklaşıyorum insanlardan, cidden. Mesela bazı zamanlar oluyorki en yakınlarım bile bana uzakmış gibi hissediyorum. Ben uzak hissetikçe onları arayıp sormuyorum, onlarda kızıp sinirleniyorlar haliyle. Aslında haklılar, kim vefasız bir arkadaş ister ki?
Ama onlarda çözdüler beni, buradan onlara teşekkür ediyorum. Bu kadar arızalı bir kıza bu kadar yakın davrandığınız için :) ♥ <3

Ancak şöylede bir şey var, insanlar neden hüzünden kaçıyor? Anlayamıyorum. Hüzün de mutluluk kadar hayatın bir parçası. Tamam, insanları depresyona sürükleyecek kadar hüzün olsun demiyorum. ancak bir parça hüzün bizi daha da insancıl yapmaz mı? Hüzün olmalı, azıcıkta olsa olmalı. 


Kesinlikle buna katılıyorum. "Herkes mutluluk ister, hiç kimse acı istemez. Ancak biraz yağmur olmadan gökkuşağı olmaz"... Evet aslında mutluluğu getiren şey bir parça hüzün.
Kim biraz hüznü tatmadan mutluluğun değerini anlar ki? 
Bazen insan köşesine çekilip düşünmeli. Böylece daha az hata yaparız, değil mi?
Yada daha çok yaparız, bilmiyorum. Ama düşünmenin insanı rahatlattığı kesin. 

16 yaşındaki bir kız için fazla mı oldu bu kadarı? 
Sanırım öyle düşünüyorsunuz ama bence bu yaşla değil karakterle ilgili. Neyse ben köşeme çekilip kitabıma devam ediyorum. Hepinize iyi düşünmeler, içinizi kararttığım için özür dilerim :)
Bu arada bana ve insanlığa gönderiyorum bunu:




2 yorum:

  1. "Herkes mutluluk ister, hiç kimse acı istemez. Ancak biraz yağmur olmadan gökkuşağı olmaz" harika bir sözmüş gerçekten.

    Hüzün ve mutluluk. Ağlamak gülmek kadar normal. İnsan duyguları 2 şekilde dışa vuruluyor. Gülmekten utanmayan insan ağlamaktanda utanmamalı. Eline sağlık.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Owww sevgili Osaman bloguma gelmiş...
      Hoşgeldin :)

      Bu güzel yorumun için teşekkürler. Bloguma renk kattın ^^

      Sil

Yorumunuzu eksik etmeyin, her biri çok değerli^^